Lesona sekoly sabata

Vakio ny Mat. 8:25-34. Inona no ampianarin’ireo tantara roa ireo antsika mikasika ny herin’Andriamanitra? Ahoana no hahazoantsika fampaherezana avy amin’izany hery izany, indrindra eo amin’ny tolona ataontsika amin’ireo zavatra lehibe loatra mihoatra antsika?

Tamin'ny fisainana jiosy, dia Andriamanitra irery no manan-jo hanjaka amin’ny zavaboary sy ny demonia. Hitantsika ao amin’ny Mat. 8:23-27 ny nanatonen’i Jesôsy ny tafio-drivotra nahatsiravina tamin’ny teny tsotra ihany. Avy eo i Jesôsy dia tonga tany atsinanan’ny ranomasin’i Galilia, tany amin’ny tanin’ny Jentilisa izay nonenan’ny lehilahy maromaro nitoeran’ny demonia.

Nanome fanazavana bebe kokoa ny amin’ny tantara momba ireo lehilahy nitoeran’ny demonia ireo ny Mar. 5:1-20 sy ny Lio. 8:26-39. Nitonona ho “legiona” ireo demonia ireo. Ny legiona any amin’ny tafika dia miaramila enina arivo; nalefa tany amin’ny kisoa niisa roa arivo ireo demonia ireo (Mar. 5:13).

Maro ny olona nanontany tena hoe nahoana no nangataka hampidirina any amin’ny kisoa ireo demonia. Nisy tantara iray nampianatra fa halan’ny demonia ny fivenjivenjena. Naleony kokoa nafindra tany amin’ny toerana izay azo nitoerana, na dia kisoa izay biby tsy madio aza. Ny tantara iray hafa indray dia nilaza fa natahotra rano ireo demonia. I Jesôsy tenany mihitsy aza no niresaka momba ny demonia izay nandeha nitety ny toerana tsy nisy rano nitady fitsaharana (jereo ny Mat. 12:43). Nisy ihany koa ny lovan-tsofina jiosy izay nampianatra fa haringana mialoha ny fahantomoran’ny andron’ny Tompo ny demonia.

Na inona na inona anton’izany, ny teboka lehibe indrindra dia izao: tahaka ny fomba nanimban’i Satana ireo lehilahy nitoeran’ny demonia tao amin’ity tantara ity no tiany hatao amin’ireo zanak’Andriamanitra. I Jesôsy kosa anefa nanova tanteraka ny fiainan’izy ireo. Ny zavatra rehetra izay ezahin’i Satana hatao eo amin’ny fiainantsika, dia azon’i Jesôsy ravana, ary hataony izany ho an’ireo izay manolo-tena ho an’i Kristy, raha tsy izany dia tsy afaka hanao na inona inona isika mba hanoherana an’i Satana.

Na isika miandany amin’ny iray na amin’ny iray hafa amin’ny ady lehibe eo amin’i Kristy sy i Satana. Na dia mampivarahontsana aza ny mandre izany, dia tsy ho nazava mihoatra izay nanambarany Azy ao amin’ny Lio. 11:23 io fahamarinana io: “Izay tsy momba Ahy dia manohitra Ahy; ary izay tsy miara-mamory amiko dia manahaka.” Miankina amintsika ihany ny toerana misy antsika.

Vakio ny Jao. 10:10. “Ny mpangalatra tsy avy raha tsy hangalatra sy hamono ary handringana; Izaho avy mba hananany fiainana, sady hananany be dia be.” Inona no tian’izany teny izany hambara amin’ny demôniaka, ary amintsika koa ho an’ny fiainantsika? Amin’ny fomba ahoana no hahafahantsika na tokony hanaovantsika fanandramana mikasika izay ampanantenaina antsika eto?

 

Tamin’ny Alatsinainy isika dia nahita an’i Jesôsy nilaza fa tsy mbola nahita olona nanana finoana lehibe toy izany teo amin’ny Isiraely. Saingy tamin’izay fotoana izay teo amin’ny Isiraely, dia nisy lehilahy iray nankeo amin’ny toerana iray, satria ny faniriany ny fanasitranana ny fo dia lehibe lavitra tao aminy noho ny faniriana ny hanasitranana ny vatany. 

Vakio ny Mat. 9:1-8. Inona ny fanantenana lehibe tokony horaisintsika avy amin’ireo andininy ireo mikasika ny teny fikasana ny amin’ny famelana ny otantsika? Nahoana no tsy mampaninona na toy ny ahoana na ahoana izany ota izany na izay voka-dratsy naterany? Vakio koa ny Rôm. 4:7; 1 Jao. 1:9; 1 Jao. 2:12.

Mahaliana tokoa fa ny zavatra nataon’i Jesôsy voalohany tamin’ilay mararin’ny paralisisa dia ny nanasitrana ny aretim-panahiny. Mazava loatra fa fantatr’i Jesôsy tsara ny tena olana nisy, tena nijaly tokoa ity lehilahy ity ary nahonena ny toerana nisy azy. Saingy fantatr’i Kristy fa ny tena fototry ny olana dia ny fahatsapan-tenan’ity lehilahy ity ho meloka noho ny fiainana feno fahotana niainany. Fantany ihany koa ny fanirian’ilay lehilahy mba havela heloka. Araka izany, dia nanambara izay azo lazaina ho teny lehibe sy mampahery indrindra ho an’ny olona mahatsapa ny tena vidin’ny fahotana Izy, dia ny hoe: “Voavela ny helokao.”

I Ellen G. White dia nanampy hoe: “Nefa tsy ny famerenana ny fahasalamana ara-nofo no niriny mihoatra noho ny fanamaivanana azy tamin’ny enta-mavesatry ny fahotana. Raha mba mahita an’i Jesosy izy ka mandray ny toky fa ho voavela heloka, sy ho vita fihavanana amin’Andriamanitra, dia hahafaly azy izany, na ho velona izy na ho faty araka ny sitrapon’Andriamanitra.” – IFM, tt. 273-274.

Nisy pasitora Advantista iray nitory matetika mikasika ny fananana finoana bebe kokoa mba tsy ho sitrana. Izany no finoana lehibe indrindra: rehefa mijery lalina kokoa noho ny toe-javatra mahazo antsika ara-nofo isika ka mifantoka amin’ny mandrakizay. Matetika ny vavaka ataontsika dia mikasika ny zavatra ilaintsika ara-nofo, miahy izany tokoa Andriamanitra, nefa kosa nandritra ny Toriteny nataony teo an-tendrombohitra, dia nilaza i Jesôsy hoe: “katsaho aloha ny fanjakany sy ny fahamarinany.” Araka izany, na dia eo aza ny zavatra ilaintsika ara-nofo, dia zava-dehibe kokoa ny fihazonantsika ao an-tsaina ny zavatra maharitra mandrakizay, raha eto amin’ny tontolo izay tsy mampaharitra sy mampihelina ny zava-drehetra isika.

Na inona na inona tolona ara-nofo atrehintsika, dia fotoana fohy ihany no haharetan’izany eto an-tany. Nahoana no zava-dehibe tokoa ny tsy fanadinoantsika izany fahamarinana izany na oviana na oviana?

 

Sous-catégories