Ny fitandremana ny fo

 "Tandremo ny fonao mihoatra noho izay rehetra tokony hotandremana; fa avy aminy no ihavian'ny aina." - Ohab. 4:23. 

Mofon’Aina:
Tena ilaina indrindra ny fitandremana fatratra ny fo raha tiana ny hitombo tsara amin'ny fahasoavana. Raha ny fo, amin'ny maha-fo ara-nofo azy, dia fitoeran'ny eritreritra tsy masina sy ny faniriana feno fahotana. Raha entina eo ambanin'ny fanapahan'i Kristy izy, dia tsy maintsy diovin'ny Fanahy ho afaka amin'ny fahalotoana rehetra. Tsy ho vita anefa izany raha tsy manaiky ilay olona. 
Rehefa voadio ny fanahy, dia adidin'ny Kristianina ny mitandrina azy tsy ho voaloto. Maro no toa mihevitra fa tsy mitaky ny fandaozana ireo fahotana fanao isan'andro, na ny fialana amin'ireo fahazaran-dratsy namatotra ny fanahy ny fivavahan'i Kristy. Lavin'izy ireo ny zavatra sasantsasany melohin'ny eritreriny, kanefa tsy vitany ny maneho an'i Kristy eo amin'ny fiainany andavanandro. Tsy hita ao an-tokantranony ny fitoviana amin'i Kristy. Tsy voalanjalanja akory ny teny aloaky ny vavany.. Matetika izy no manao tenim-pahatezerana sy tsy voahevitra, izay manetsika ny filana ratsy indrindra ao amin'ny fon'olombelona. Mila ny fanatrehan'i Kristy mitoetra maharitra ao amin'ny fanahiny ny olona toy izany. Amin'ny herin'i Kristy irery ihany no hahavitan'izy ireo mitandrina ny teniny sy ny fihetsiny. 
Mila mivavaka mandrakariva isika ho fitandremana ny fo, ka tsy sasatra manatona ny seza fiandrianan'ny fahasoavana mangataka fanampiana. Tokony hanatona an'Andriamanitra amin-kafanampo sy fanetren-tena izay mitondra ny anaran'i Kristy (...). Tsy ho afaka mivavaka mandohalika mandrakariva ny Kristianina, kanefa ny eritreriny sy ny faniriany dia azony asandratra hatrany ho any an-danitra. (…) 
Ny famolahana ny eritreritra hisaintsaina ny zavatra any ambony dia hanome aina sy hafanam-po ny ezaka rehetra ataontsika. (...) Tsy mahomby firy isika eo amin'ny ara-panahy. Tombontsoa sady adidin'ny Kristianina ny mampitombo ny fahalalany ny Zanak'Andriamanitra, mandra-pahatonga azy ho "lehilahy lehibe" (Efes. 4:13). — OHC, t. 161.